Forest of GreenWolf

ครั้งที่แล้วผมบอกทุกคนไปว่า ไม่อยากให้รู้จักตัวจริง
แต่เมื่อคิดถึงสภาพความเป็นจริงของชีวิตตอนนี้แล้ว รู้สึกว่าอยากให้รู้จักตัวจริงของผมกันซักหน่อยแฮะ

ผมชื่อจริงว่า นิธิพัฒน์ ยูวะสนธิ นักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

สาเหตุที่อยากให้รู้จักตัวจริงของผม เพราะผมคิดว่า อยากจะให้เพื่อนในโลกไซเบอร์หลายคนที่ผมรู้จัก จากบอร์ดการ์ตูนที่ผมรักทั้งสองบอร์ด InsiteCartoon และ PocketOnline
ได้มางานศพของผมบ้าง ถ้าผมเกิดเป็นอะไรขึ้นมา หรืออย่างน้อย ก็ให้รู้ว่า ทำไมอยู่ๆผมถึงจะหายไป โดยที่ไม่ได้บอกกล่าวสาเหตุ
เพราะผมอาจจะตายไปแล้ว

พูดเหมือนง่ายเลยนะครับ เพราะผมมีเหตุผลอยู่3 ข้อ

1 -คือผมเป็นคนดวงซวยพอสมควร แล้วไม่ค่อยชอบระวังตัวด้วยจะตายเมื่อไหร่มันก็ไม่แปลกเลย

2 - คือตอนนี้ชีวิตผมมีโอกาสล้มเหลวค่อนข้างมากมาก และความล้มเหลวของผมนั้น จะทำให้ผมจำเป็นต้องทิ้งความฝันที่มีอยู่ แล้วผมเป็นคนที่ไม่ต้องการใช้ชีวิต โดยทิ้งความฝันของตัวเองไป ถ้าต้องทำตัวเป็นพนักงานบริษัท เป็นฟันเฟืองที่หมุนไปตามระบบ ไม่ต้องมีฝัน หมุนไปเท่าที่ยังแรงหมุน แล้วมานั่งรำลึกความหลังในตอนแก่ ฝากฝังความหวังให้กับคนรุ่นหลังผมตายดีกว่า

3 - คือผมอยากตายอยู่แล้ว ความตายมันก็เป็นแค่การเดินทางไปในทางที่เราไม่มีทางรู้จัก แต่ยังไงก็ต้องเดิน ผมเชื่อเรื่องวิญญาณ และเชื่อเรื่องการเกิดใหม่ ต่อให้ต้องตกนรกก็ยังเชื่อว่าเกิดใหม่ได้
และผมข้องใจเกี่ยวกับเรื่องความตายหลายอย่าง ระบบของนรกที่เล่าต่อๆกันมาแล้วผมสรุปไปสรุปมา มันห่วยแตก อยากไปดูนรก แล้วก็อยากรู้อะไรหลายๆอย่างหลังจากที่ตายไปแล้วแล้วก็อยากคุยกับพญายมหรือเทพนรก(ถ้ามีน่ะนะ)ซะหน่อย
ความตายเป็นสิ่งที่ผมอยากทำเป็นอย่างสุดท้าย ถ้าผมแน่ใจว่า ไม่มีอะไรที่ผมอยากทำอยู่ในโลกนี้อีกแล้ว หรือเหลือแต่สิ่งที่อยากทำแต่ทำไม่ได้ ผมก็จะตาย เป็นเหตุต่อเนื่องจาก ข้อ 2 ด้วยว่า ถ้าผมไม่เหลือความฝัน ผมก็เหลือความตายนี่แหละที่เป็นความฝันสุดท้ายของชีวิต

เพราะผมฝันที่จะทำอะไรหลายอย่าง และมันมีความเป็นไปได้มาก ถ้าผมสามารถดำเนินชีวิตได้ตามใจ
แต่ภายใต้กรอบที่ชื่อครอบครัว ผมทำไม่ได้ ทั้งๆที่กรอบที่ครอบครัวผมตั้งขึ้น
มันทั้งไร้สาระ และแทบจะหาเหตุผลรองรับไม่ได้
และผมเป็นคนที่ไม่อยากฝืนตัวเอง เมื่อคิดถึงชีวิตจากนี้ไป ผมไม่อยากจะใช้ชีวิตด้วยการฝืนใจตัวเองเพื่อคนอื่น
ไม่ว่ายังไงสำหรับผม ผมก็ยังเห็นแก่ตัวตัวเองคือที่ 1 ผมทำเพื่อคนอื่นได้ เพราะผมมีความสุขที่ทำอะไรเพื่อคนอื่นแต่ผมเสียสละความสุขทั้งชีวิตของตัวเองเพื่อคนอื่นไม่ได้

เพราะการใช้ชีวิตอย่างที่ฝันคือความสุขของผม ผมฝัน ว่าจะทำงานที่อยากจะทำได้ตลอดชีวิต(ซึ่งก็มีหลายอย่างน่ะนะ) อาจจะไม่ทุกอย่างภายในชีวิตหนึ่งชีวิตฝันว่า ทำงานได้ตลอดเวลาไม่ต้องพัก เพราะเป็นงานที่สบายใจ ได้เงินไม่ต้องมากมาย แค่มีเพียงพอที่จะเลี้ยงตัวเองได้ เลี้ยงครอบครัวได้ เลี้ยงคนที่เคยเลี้ยงผมมาได้ ทั้งปู่ ย่า อา ลุง พ่อ แม่ และแม่(ผมไม่ได้เขียนผิดนะ) ไม่ได้กตัญญูหรอกนะ แต่การได้ใช้หนี้มันก็เป็นความสุขของผม (แต่การสร้างหนี้มันเป็นทุกข์แฮะ) แล้วยังหาเรื่องไปทำอะไรเพื่อสังคมหรือเพื่อโลกได้ได้ ซึ่งถ้าผมทำงานที่ฝันผมอาจจะมีทุนมากกว่าที่คิด แต่ความเป็นไปได้มันก็ไม่ค่อยมากเท่าไหร่

พูดถึงแต่ฝันๆๆๆ อาจจะไม่รู้เรื่อง ผมอยากทำเกมครับ เกมคือบทสุดท้ายแห่งงานศิลปะ ที่มีทั้งภาพ เสียง เนื้อเรื่อง และยังสามารถให้คนอื่นควบคุมตามใจได้ผมอยากคิดเรื่องราว คิดระบบ คิดอะไรสวยๆงามๆเอาไปทำเป็นเกม ให้คนอื่นเล่น แล้วก็เล่นไปกับเค้าด้วย นี่เป็นความฝันแรก เพราะมันมีโอกาสที่จะเก็บทุนและมีความเป็นไปได้สูงสุด
นอกนั้นผมก็อยากจะเป็นนักวิทยาศาสตร์ ผมมีสิ่งที่คิดแล้วเกี่ยวกับพวกเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ อยากหาวิธีพิสูจน์ออกมา (ว่าไป ถ้าพิสูจน์ความตายได้ ผมก็อาจจะไม่อยากตายน่ะนะ) แล้วก็อยากทำอะไรเพื่อสังคม เพื่อมนุษยชาติ (ถ้าผมเป็นนักวิทยาศาสตร์อาจจะได้ทำอะไรออกมาให้มนุษย์โลกก็ได้) อยากเป็นเกษตรกร ใช้ชีวิตอยู่กับต้นไม้และพืชผัก ซึ่งสามอย่างหลัง จะทำพร้อมกันเลยก็ยังได้

ซึ่งทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ผมคิดว่า ในชีวิตผม สามารถเป็นไปได้ และทำพร้อมกันซัก 3 อย่างก็ยังสามารถทำได้ถ้าผมสามารถก้าวไปที่จุดนั้นได้

แต่ตอนนี้ มีโอกาสมากที่ ผมจะไม่สามารถทำอย่างที่ว่ามาได้ เพราะผมยังจำเป็นต้องพึ่งโอกาสจากครอบครัว แต่ครอบครัวก็เป็นกรงขังให้ผมทำตามอย่างที่คิดเช่นกัน ผมก็ไม่อยากโทษครอบครัวล่ะนะ คงต้องโทษตัวเองที่ผมไม่ใช่คนที่ฝืนตัวเองได้ ถ้าหากว่าผมจะล้มเหลวในชีวิต

ดังนั้นผมอาจจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่แปลก และยังสามารถที่จะฆ่าตัวตายได้ทุกๆเทอมภายใน 4 ปีนี้ด้วย ผมไม่ได้กลัวความล้มเหลวจนต้องฆ่าตัวตายหรอกนะ แต่สิ่งที่ผมฝันมันยากเกินกว่าที่ผมจะกู้สถาณการณ์จากการล้มเหลวได้ ก็อย่างที่บอก ถ้าผมล้มเหลว ผมก็ต้องทิ้งฝันทั้งหมดที่มี ผมตายก่อนดีกว่า

ดังนั้น ถ้าผมตาย ก็อยากจะให้รู้ว่า ผมตายแล้วนะ จากนี้จะไม่มีหมาเขียวชื่อไทน่ามารบกวนใครอีกต่อไปแล้ว และถ้าเป็นไปได้ ช่วยบอกครอบครัวผมด้วย ว่า อยากให้เอาอวัยวะที่เหลืออยู่ของผม ให้กับการกุศล แล้วช่วยเอาหัว(หรือเศษซากของสมองและกะโหลกน่ะนะ ถ้าผมโดดตึกตายแล้วเอาหัวลงล่ะก็) ไปเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ใหญ่ๆ ในป่าซักป่านึง หรือถ้าไม่ได้ ขอในเมืองก็ได้ แต่ขอต้นไม้ใหญ่ๆละกัน ส่วนมรดก ข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์แผ่น CD ทั้งหมดของผม อยากให้เอาไปให้พี่ไชยวุฒ คีรีโต รุ่นพี่ที่ผมรักเหมือนพี่แท้ๆ

และสุดท้าย ผมจะไม่ขอโทษใครนะ ถ้าต้องเสียใจกับการตายของผม แต่ถ้าให้ดีก็อย่าเสียใจเลย เพราะถ้าผมทำอย่างฝันไม่ได้ แปลว่าผมจะเลี้ยงใครไม่ได้ อยู่ไปก็ไร้ค่า ดีไม่ดีอาจจะต้องมาพึ่งคนที่เลี้ยงผมต่อไปซะอีก ผมตายไปซะดีกว่า แผ่นดินจะได้สูงกว่านี้อีกนิด ถึงผมอยู่อย่างที่ฝันก็ยังหนักแผ่นดินแหละ แต่ผมอาจจะได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง

ชีวิต คือเชลย ถ้าดิ้นรนเอาชีวิตรอด ก็จะมีชีวิตในฐานะเชลย
ถ้าบอกว่าคนเราเกิดมาเพื่อใช้กรรม ผมก็จะตายไปฆ่าไอ้คนที่ทำให้คนเกิดมา
เมื่อเกิดมาแล้ว มีชีวิตแล้วก็ควรได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ใช่รึไง แต่ผมไม่ได้สนับสนุนให้มาตายหรอกนะ ผมสนับสนุนให้คนมีชีวิต อย่างใจฝัน
ฝันให้ไกล ไปให้ถึง
ไปไม่ถึง ก็แล้วแต่คน แต่ถ้าผมไปไม่ถึง ผมเลือกที่จะไม่มีชีวิต ก็เท่านั้น